WYDZIAŁ WOKALNO-AKTORSKI

PROGRAM NAUCZANIA OBOWIĄZUJĄCY W TRAKCIE NAUKI 

CELE KSZTAŁCENIA

Praca nad tekstem

 Uczeń:

  1. analizuje tekst ze zrozumieniem;
  2. stosuje zasady wersyfikacji;
  3. świadomie używa swojego głosu i oddechu podczas mówienia tekstu;
  4. wypowiada różne rodzaje wiersza (np. sylabiczny, sylabotoniczny, toniczny, wolny);
  5. posługuje się prawidłowo dykcją, jest komunikatywny i wyrazisty.

Konstruowanie struktury postaci scenicznej

Uczeń:

  1. uaktywnia emocje konieczne do budowania roli;
  2. świadomie używa swego ciała, gestu, głosu i oddechu;
  3. gra rolę „poza tekstem”, nie wyłączając się podczas akcji;
  4. zapamiętuje i realizuje uwagi reżysera;
    5)
    stosuje różne style gry aktorskiej.

Praca z partnerem

Uczeń:

  1. prowadzi dialog w kontakcie z partnerem;
  2. stosuje techniki dialogu i prawdy scenicznej.

Realizacja postaci scenicznej w ruchu i przestrzeni

Uczeń:

  1. ma orientację w przestrzeni scenicznej;
  2. wykorzystuje rekwizyt;
  3. używa ruchu i gestu stosownych dla określonej epoki i stylu;
  4. swobodnie porusza się w kostiumie;
  5. samodzielnie konstruuje proste zdarzenia dramatyczne;
  6. stosuje techniki uczenia się tekstu na pamięć, techniki koncentracji i sposoby radzenia sobie z tremą.

CELE KSZTAŁCENIA

Elementy wiedzy o wierszu

Uczeń:

  1. rozróżnia i definiuje podstawowe pojęcia związane ze strukturą tekstu poetyckiego (np. wiersz biały i numeryczny, rodzaje wiersza numerycznego: sylabik, sylabotonik, tonik; średniówka, klauzula, przerzutnia, zestrój akcentowy, jednostki miary poszczególnych rodzajów wiersza, rodzaje stóp);
  2. posługuje się słownictwem specjalistycznym.

Warsztat

Uczeń:

  1. analizuje strukturę zadanego tekstu;
  2. przeprowadza analizę literacką;
  3. przeprowadza analizę aktorską tekstu, doprowadzając wszystkie intencje postaci do poziomu konkretu;
  4. wykorzystuje wszelkie elementy struktury wiersza, tworząc artystyczną interpretację tekstu;
  5. wykorzystuje intonacyjne i dynamiczne środki wyrazu artystycznego;
  6. w tekstach bardziej wieloznacznych sam stwarza odpowiedni kontekst okoliczności założonych, a na ich bazie formułuje dla podmiotu lirycznego zadanie główne, zgodnie z metodą Stanisławskiego;
  7. interpretuje tekst w oparciu o zasadę dialogu;
  8. opracowuje i przygotowuje jeden tekst poetycki w semestrze.

CELE KSZTAŁCENIA 

Warsztat

Uczeń:

  1. interpretuje tekst z zastosowaniem właściwych technik mowy, technik oddechowych i interpretacyjnych;
  2. posługuje się terminologią z zakresu techniki mowy, technik aktorskich, praktyki scenicznej, literatury;
  3. dokonuje selekcji i analizy utworu literackiego pod kątem jego scenicznej realizacji;
  4. stosuje techniki wypowiedzi scenicznej: frazuje, wykorzystuje pauzę, akcent, rytm, intonację, iloczas, wyrazistość, natężenie głosu, oddech, tempo;
  5. interpretuje z zachowaniem stylu epoki i gatunku literackiego;
  6. uwzględnia charakter postaci, ich wiek, styl języka, kontekst historyczny;
  7. interpretuje tekst w sposób poprawny technicznie i zgodny z założeniami reżysera lub autora tekstu;
  8. przygotowuje minimum jeden tekst w semestrze z uwzględnieniem literatury polskiej i światowej.

CELE KSZTAŁCENIA

Warsztat

Uczeń:

  1. przyjmuje prawidłową postawę ciała podczas mówienia i śpiewania, stosuje właściwy tor oddechowy (przeponowo-żebrowy);
  2. stosuje zasady higienicznego posługiwania się głosem;
  3. ma świadomość roli oddechu w fonacji, rozróżnia typy oddechów, rozumie zasady funkcjonowania narządów mowy (prawidłowo określa miejsce i sposób artykulacji głosek w mowie i śpiewie);
  4. jest świadomy roli słuchu w procesie tworzenia i kontroli głosu;
  5. jest świadomy wpływu stanu emocjonalnego i fizycznego na emitowany dźwięk, rozumie zagadnienia wydobycia i prowadzenia dźwięku, jego pozycji, intonacji, impostacji, wykorzystywania rezonatorów, wyrównywania rejestrów;
  6. stosuje heterogeniczne ćwiczenia wokalne odpowiednie dla swojego rodzaju głosu;
  7. kontroluje intonację dźwięku i samodzielnie dokonuje jej korekty;
  8. odczytuje tekst nutowy utworu i uczy się go zgodnie z zapisem;
  9. samodzielnie opracowuje łatwy utwór pod względem techniczno-wykonawczym; 
  10. dobiera do swoich możliwości wokalnych i wykonywanego repertuaru rodzaj wprawek przygotowujących aparat głosowy do występu; 
  11. stosuje w utworach dynamikę w ramach swoich możliwości głosowych; 
  12. operuje artykulacją (np. legato, non legato i staccato) w zakresie pozwalającym na stylowe wykonanie utworu, wykorzystując znajomość pojęć i terminów muzycznych interpretuje utwór zgodnie z jego treścią, charakterem oraz stylem epoki; 
  13. swobodnie operuje głosem, stosując różne techniki wokalne (np. kantylena, improwizacja, skat, melorecytacja, szept);
  14. operuje techniką wokalną, uwzględniając specyfikę fonetyki danego języka;
  15. stosuje techniki wykonawstwa musicalowego (belting, legit voice, mixed voice, microphone technics);
  16. w oparciu o repertuar o odpowiednim stopniu trudności koordynuje i doskonali wszystkie elementy techniki wokalnej w celu poszerzenia skali głosu.

CELE KSZTAŁCENIA

Piosenka aktorska – elementy wiedzy

Uczeń:

  1. posługuje się terminologią związaną z dziedzinami sztuki wykorzystywanymi w pracy twórczej – m.in. muzyką, literaturą, teatrem, tańcem;
  2. rozróżnia i charakteryzuje techniki aktorskie i wokalne;
  3. dokonuje selekcji repertuaru, uwzględniając jego styl, tło historyczne, kulturowe;
  4. definiuje i analizuje środki wyrazu artystycznego.

Warsztat

Uczeń:

  1. wykonuje utwór wokalny, realizując przy tym zadania aktorskie;
  2. realizuje utwory wokalne w różnych stylach muzycznych;
  3. improwizuje wokalnie i aktorsko na zadany temat;
  4. wykorzystuje techniczne możliwości teatru – oświetlenie, charakteryzację, rekwizyty, dekorację;
  5. wyszukuje i analizuje repertuar zgodnie ze swoimi predyspozycjami wokalnymi, wrażliwością i estetyką, bądź z uwzględnieniem założeń reżysera;
  6. dokonuje psychologicznej analizy postaci scenicznych i zdarzeń;
  7. buduje konsekwentnie postać sceniczną, uwzględniając m.in. jej charakter, wiek, epokę, język;
  8. współpracuje z osobami zaangażowanymi w występ sceniczny – reżyserem, akompaniatorem, choreografem, zespołem muzycznym, partnerami na scenie;
  9. przygotowuje i śpiewa minimum jedną piosenkę aktorską z polskiego repertuaru w trakcie semestru.

CELE KSZTAŁCENIA

Elementy wiedzy o muzyce w zakresie przedmiotu umuzykalnienie

Uczeń:

  1. poznaje notację muzyczną i elementy dzieła muzycznego: metrum, rytm, harmonię, budowę formalną utworów oraz określenia wykonawcze;
  2. poznaje elementy improwizacji wokalnej.

Warsztat

Uczeń:

  1. rozpoznaje, śpiewa i zapisuje interwały proste i złożone, odmiany gam, skale poza systemem dur-moll;
  2. analizuje melodię, powtarza ją głosem;
  3. analizuje tekst muzyczny w oparciu o opracowywane przykłady z literatury wokalnej ze zwróceniem uwagi na określenia wykonawcze;
  4. śpiewa ćwiczenia a vista jednogłosowe tonalne i o rozszerzonej tonalności, dwugłosowe i wielogłosowe w grupach (przygotowanych i a vista);
  5. zapisuje ze słuchu przebiegi melodyczno-rytmiczne;
  6. rozpoznaje i intonuje interwały harmoniczne, trójdźwięki i czterodźwięki;
  7. analizuje słuchowo wybrane przebiegi harmoniczne;
  8. koreluje wiedzę teoretyczną z działaniami praktycznymi w zakresie słuchania, zapamiętywania i zapisywania.

CELE KSZTAŁCENIA

Warsztat

Uczeń:

  1. posługuje się terminologią tańca klasycznego;
  2. operuje terminami związanymi z zakresem ruchu oraz elementami jego jakości: ustawienie ciała, poziom, kierunek, dynamika, przestrzeń;
  3. analizuje związek muzyki z ruchem;
  4. korzysta z różnych źródeł informacji propagujących literaturę baletową;
  5. ocenia wartości artystyczne realizacji scenicznych, opartych na technice tańca klasycznego;
  6. stosuje odpowiednie partie ćwiczeń rozgrzewających i przygotowujących ciało do realizacji zadań tanecznych;
  7. stosuje prawidłowe pozycje rąk i nóg oraz położenia ciała (épaulement, pozy);
  8. wykonuje przy drążku i na środku sali ćwiczenia z grupy: pliés, battements, zwrotów i obrotów (np. pirouettes, tours), formy ronds de jambe oraz treści ćwiczeń z zastosowaniem półpalców i łączników tanecznych (np. flic-flack, glissades, pas de bour-rées, pas tombé, pas chassé);
  9. wykonuje proste i złożone formy adagia tańca klasycznego;
  10. wykonuje różne formy allegro tańca klasycznego (małe, średnie, duże skoki) w ćwiczeniach i kombinacjach na środku sali;
  11. stosuje elementy jakości ruchu w funkcjonowaniu ciała, odpowiednie dla danego ćwiczenia i kombinacji;
  12. koordynuje pracę całego ciała w połączeniu z dyscypliną muzyczną, w tempie i charakterze odpowiednim dla poszczególnych ćwiczeń i kombinacji;
  13. realizuje krótkie formy choreograficzne, kładąc nacisk na ich interpretację oraz wyraz artystyczny;
  14. akceptuje intensywność wysiłku fizycznego oraz powtarzalność wykonywania poszczególnych ćwiczeń i kombinacji, niezbędną w realizacji zadań tanecznych.

CELE KSZTAŁCENIA

Warsztat
 
Uczeń:
  1. korzysta z różnych źródeł informacji na temat folkloru rodzimego oraz innych narodów, ze szczególnym uwzględnieniem sztuki tanecznej;
  2. analizuje schematy i treści choreograficzne poszczególnych tańców;
  3. objaśnia genezę i strukturę ruchowo-taneczną danego tańca oraz związanych z nim charakterystycznych strojów i rekwizytów;
  4. operuje terminologią związaną z zakresem ruchu oraz jego elementami jakości: ustawienie ciała, poziom, kierunek, dynamika, przestrzeń;
  5. rozróżnia i definiuje elementy i figury poszczególnych tańców oraz ćwiczenia wspomagające ich naukę;
  6. tłumaczy zasadność ćwiczeń wspomagających i rozwijających motorykę ciała;
  7. stosuje odpowiednie partie ćwiczeń rozgrzewających, wspomagających i przygotowujących ciało do realizacji zadań tanecznych;
  8. stosuje elementy jakości ruchu w funkcjonowaniu ciała, odpowiednie dla danych ćwiczeń, elementów i figur tańca;
  9. wykonuje treści prostych i rozbudowanych ćwiczeń wspomagających naukę elementów i figur poszczególnych tańców;
  10. koordynuje pracę całego ciała w tańcu z: partnerką, partnerem, grupą, stosując odpowiednią technikę tańca i partnerowania;
  11. wykorzystuje techniki taneczne odpowiednio do stopnia trudności danego ćwiczenia, elementu i figury;
  12. realizuje zadania i treści choreograficzne danego tańca w formie właściwej dla jego stylu, charakteru i struktury muzycznej;
  13. łączy taniec ze śpiewem.

CELE KSZTAŁCENIA

Warsztat

Uczeń:

  1. posługuje się terminologią w zakresie partnerowania odpowiednią dla danej techniki tańca;
  2. operuje terminami związanymi z zakresem ruchu w duecie i grupie oraz jego elementami jakości: ustawienie ciała, poziom, kierunek, dynamika, przestrzeń;
  3. definiuje poszczególne elementy i pozy partnerowania, charakterystyczne dla danej techniki tańca, i określa ich stopień trudności;
  4. objaśnia czynności partnera i partnerki w duecie lub w grupie, analizuje treści prostych i rozbudowanych kombinacji oraz krótkich form choreograficznych w duecie i w grupie;
  5. stosuje odpowiednie ćwiczenia rozgrzewające, wspomagające i rozwijające motorykę ciała podporządkowaną technice partnerowania;
  6. wykonuje łączone w kombinacje i krótkie formy choreograficzne elementy partnerowania, np.: trzymanie w talii, trzymanie za jedną lub dwie ręce, kroki (pas) łączące i wiążące, zwroty, oprowadzenia, obroty, pirouettes;
  7. wykonuje łączone w kombinacje i formy choreograficzne pozy parterowe, niskie, średnie i górne z ich uniesieniami, podnoszeniami, przenoszeniami, padami, adekwatnymi do danej techniki tańca;
  8. wykonuje elementy małego, średniego i grand allegro w różnych technikach tańca;
  9. koordynuje pracę całego ciała odpowiednio dla realizacji zadań w parze lub grupie, w tempie i charakterze odpowiednim dla poszczególnych kombinacji i etiud tanecznych;
  10. stosuje elementy jakości ruchu niezbędne w funkcjonowaniu tancerza w duecie i grupie, odpowiednie dla danych elementów i póz techniki partnerowania;
  11. realizuje treści choreograficzne w duecie i grupie, kładąc nacisk na ich interpretację oraz wyraz artystyczny. podporządkowaną prawidłowej koordynacji: partnera, partnerki, grupy.

CELE KSZTAŁCENIA

Warsztat

Uczeń:

  1. przygotowuje swoje ciało do pracy, stosując ćwiczenia rozgrzewające;
  2. rozwija koordynację ruchową w ćwiczeniach i układach choreograficznych;
  3. wzmacnia i rozciąga poszczególne partie ciała (mięśnie), celem poszerzenia zakresu ruchu i podnoszenia poziomu wykonawczego;
  4. porusza się w przestrzeni sali i sceny, świadomie budując rysunki sceniczne w grupie;
  5. operuje oddechem celem połączenia tańca ze śpiewem;
  6. używa ekspresji i środków wyrazu scenicznego zgodnego z charakterem tańca;
  7. improwizuje w tańcu.

CELE KSZTAŁCENIA

Elementy wiedzy o stepie

Uczeń:

  1. posługuje się słownictwem specjalistycznym;
  2. opisuje genezę tańca stepowanego: wpływy rytmicznych tańców czarnych niewolników, inne tańce etniczne polegające na wystukiwaniu rytmu nogami, amerykańskie mieszanie się kultur i jego wpływ na step;
  3. zna literaturę muzyczną przeznaczoną do stepowania, muzyczne filmy wykorzystujące tę technikę tańca oraz jej wybitnych przedstawicieli.

Warsztat

Uczeń:

  1. powtarza poszczególne techniki stepu – uderzeniowe oraz kombinacje tradycyjne:
    a) jednouderzeniowe (step, brush, spunk, heel, scuf, toe, ball, stomp),
    b) dwuuderzeniowe (shuffle, scuffing, heeldrop, flap, ball-change),
    c) trójuderzeniowe (triole) w metrum parzystym i nieparzystym (walc),
    d) techniki 4- i 5-uderzeniowe (łączenie technik);
  2. łączy ruch taneczny w stepie z umiejętnościami z innych przedmiotów taneczno-baletowych:
    a) ćwiczenia w półobrocie,
    b) piruety w stepie – technika ambuate z wykorzystaniem dublowanych triol w obrocie,
    c) precyzyjne realizacje grup rytmicznych za pomocą technik uderzeniowych – glisady i slajdy (ślizgi);
  3. wykorzystuje kombinacje historyczne (np. shim-sham, grapevine, scratch, spotting, heel-drop);
  4. dobiera akompaniament spośród bogatego repertuaru dzieł scenicznych oraz muzyki z gatunku jazz i swing;
  5. wykorzystuje cechy współczesnej formy stepu w Stanach Zjednoczonych i w Europie:
    a) step tradycyjny z elementami tańca jazzowego i swingu,
    b) technika „knock” jako odrębny styl (taniec irlandzki),
    c) elementy czeczotki (jej wykorzystanie np. w parodii),
    d) technika „stomp” – taniec z wykorzystaniem perkusyjnych dźwięków przedmiotów codziennego użytku;
  6. kontroluje swoją prace nad formą – przed lustrem – bez lustra;
  7. improwizuje krótką etiudę taneczną do zadanej muzyki, twórczo wykorzystując rekwizyt i kostium;
  8. układa własną choreografię z wykorzystaniem poznanych i własnych kombinacji.

CELE KSZTAŁCENIA

Elementy wiedzy o teatrze muzycznym

Uczeń:

  1. rozpoznaje style i kierunki w sztuce i muzyce;
  2. formułuje cechy stylistyczne wybranych gatunków i form muzycznych, teatralnych i musicalowych;
  3. stosuje właściwą terminologię;
  4. charakteryzuje dokonania twórcze wybranych artystów i grup artystycznych;
  5. interpretuje utwór zgodnie z kanonem określonych reguł stylistycznych, kulturowych i językowych;
  6. tworzy wypowiedzi, prezentacje, formułuje sądy, ocenia zjawiska występujące w kulturze muzycznej i literackiej;
  7. rozpoznaje wybrane przykłady z literatury muzycznej różnych epok stylistycznych w kontekście wiedzy ogólnokulturowej;
  8. korzysta z różnych źródeł przy pozyskiwaniu materiałów źródłowych i formułowaniu wniosków (czytania recenzji muzycznej, oddziela warstwę informacyjną od opinii).

Współczesny teatr muzyczny

Uczeń:

  1. interpretuje czytane teksty oraz oglądane spektakle;
  2. formułuje poglądy na temat wydarzeń kulturalnych;
  3. omawia dokonania współczesnych twórców;
  4. aktualizuje wiedzę na temat najnowszych przedsięwzięć artystycznych.

CELE KSZTAŁCENIA

Elementy wiedzy o charakteryzacji

Uczeń:

  1. charakteryzuje ewolucję technik i form charakteryzacji;
  2. rozróżnia i definiuje podstawowe terminy związane ze sztuką charakteryzacji;
  3. opisuje podstawowe materiały i narzędzia używane do wykonania charakteryzacji;
  4. opracowuje projekt scenografa lub tworzy własne projekty.

Warsztat

Uczeń:

  1. komponuje charakteryzację twarzy i ciała, stosując poprawną konstrukcję, proporcje, właściwą formę oraz odpowiednią technikę;
  2. wybiera techniki charakteryzacji w zależności od uwarunkowań zewnętrznych;
  3. stosuje podstawowe techniki charakteryzacji: z użyciem szminek tłustych, farb wodnych, kremowych, zarostów, efektów specjalnych „3D”;
  4. różnicuje wyrazistość i intensywność charakteryzacji w zależności od rodzaju działań scenicznych i zadań aktorskich (teatr, film, telewizja, estrada);
  5. organizuje stanowisko pracy charakteryzatorskiej zgodnie z zasadami ergonomii, przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosuje przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska.

OPIS PRZEDMIOTU

CELE KSZTAŁCENIA

Elementy wiedzy

Uczeń:

  1. zna technikę elevator pitch
  2. zna składowe budowania wizerunku
  3. rozumie znaczenie mowy niewerbalnej
  4. poznaje sposoby wywierania wpływu na odbiorcę
  5. zna cele, strukturę i oczekiwania spotkań castingowych

Warsztat

  1. zwiększa samoświadomość dotyczącą słabych i mocnych stron własnego wizerunku
  2. wykorzystuje skutecznie mowę niewerbalną podczas castingów, którym swobodnie się posługuje
  3. spójnie prezentuje własną osobę podczas castingów

CELE KSZTAŁCENIA

Podstawy pracy na scenie

Uczeń:

  1. stosuje pojęcia używane w pracy na scenie (kulisa, horyzont, proscenium, sztankiet itd.)
  2. zna stanowiska pracy występujące w teatrze (inspicjent, rekwizytor, akustyk, sufler itd.)
  3. zna zasady dobrego zachowania w czasie trwania prób i  spektakli.
  4. zna zasady komunikacji i organizacji pracy z reżyserem, choreografem, dyrygentem itd.
  5. stosuje współczesne techniki sceniczne (mikrofony, mikroporty, odsłuchy itd.)

Warsztat

Uczeń:

  1. umiejętnie realizuje zadania stawiane przez reżysera w oparciu o umiejętności nabywane na zajęciach ze śpiewu, tańca i teatru
  2. potrafi samodzielnie zbudować wizerunek sceniczny odpowiadający wymaganiom reżysera
  3. sugeruje własne pomysły i rozwiązania sceniczne dopasowane do scenariusza
  4. odnajduje się w przestrzeni i scenografii zastosowanej w działaniach scenicznych
  5. przygotowuje własne koncepcje prezentacji powierzonych zadań
  6. uczestniczy w procesach twórczych spektakli, koncertów i recitali
  7. z łatwością posługuje się powierzonymi rekwizytami
  8. umiejętnie nawiązuje partnerowania sceniczne z pozostałymi osobami biorącymi udział w scenie
  9. zna zasady bezpieczeństwa i przestrzega zasad pracy na scenie, w kulisach i w pomieszczeniach przynależących do sceny
  10. potrafi radzić sobie z tremą i nie ulega emocjonalnemu poniesieniu
Powrót